ದೇವರು, ಭಕ್ತಿ ಮತ್ತು ನಾನು

 ಕೆಲವು ತಿಂಗಳುಗಳಿಂದ ಬದುಕಿನ ಕೆಲವೊಂದು ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಿಗೆ ಅರ್ಥ ಹುಡುಕೋ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಪ್ರಯತ್ನ ನನ್ನೊಳಗೆ ಶುರುವಾಗಿತ್ತು. ಅದಕ್ಕೆ ಪೂರಕವಾಗಿ ಅನ್ನುವ ಹಾಗೆ, "The universe unfolds itself as you seek" ಅನ್ನೋ ಮಾತು ನಿಜವಾಗ್ತಾ ಹೋಯ್ತು. ನಮ್ಮ ಹುಡುಕಾಟ ತೀವ್ರವಾಗಿದ್ದಾಗ ಈ ಸೃಷ್ಟಿನೇ ನಮಗೆ ದಾರಿ ತೋರಿಸುತ್ತೆ ಅನ್ನೋ ನಂಬಿಕೆ ಗಟ್ಟಿಯಾಗ್ತಿರೋವಾಗ್ಲೇ, ಈ ವರ್ಷ ನನಗೆ ಕೆಲವೊಂದು ಹಬ್ಬ-ಆಚರಣೆಗಳನ್ನ, ಸಾಂಪ್ರದಾಯಗಳನ್ನ ತುಂಬಾ ಹತ್ತಿರದಿಂದ ನೋಡೋ ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಅವಕಾಶ ಸಿಕ್ತು. ಇದಕ್ಕೆ ನಾನು ನನ್ನ ಹೆಂಡತಿಗೆ ಥ್ಯಾಂಕ್ಸ್ ಹೇಳಲೇಬೇಕು. ಯಾಕಂದ್ರೆ ಈ ಅಪರೂಪದ ಎಕ್ಸ್‌ಪೀರಿಯನ್ಸ್ ನನಗೆ ಸಿಕ್ಕಿದ್ದು ಅವಳ ತವರೂರಾದ ಹಿರಿಯೂರು ಹತ್ತಿರದ ಕಕ್ಕಯನಹಟ್ಟಿ ಹಾಗೂ ಹಾರನ ಕಣಿವೆ ರಂಗನಾಥನ ದೇವಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿ.

ರಾಮನವಮಿಯ ಆ ಸಡಗರ, ರಂಗಪ್ಪನ ಗುಡಿಯ ಬ್ರಹ್ಮಕಲಶ ಸ್ಥಾಪನೆ, ಕುಂಭಾಭಿಷೇಕ ಮತ್ತು ಉದ್ಘಾಟನೆ—ಈ ಎರಡೂ ಸಂದರ್ಭಗಳನ್ನ ನಾನು ಕಣ್ಣು ತುಂಬಿಕೊಂಡೆ, ಮನಸಾರೆ ಎಂಜಾಯ್ ಮಾಡಿದೆ. ಅದೇ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ದೇವರು, ಜನರ ನಂಬಿಕೆಗಳು, ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕತೆ, ದೈವತ್ವ ಮತ್ತು ಆ ಎಲ್ಲರನ್ನ ಒಂದಾಗಿ ಇಟ್ಟಿರೋ ಆ 'ಒಗ್ಗಟ್ಟಿನ' ಬೇರೆ ಬೇರೆ ಆಯಾಮಗಳನ್ನ ತುಂಬಾ ಹತ್ತಿರದಿಂದ ಅಬ್ಸರ್ವ್ ಮಾಡೋ ಚಾನ್ಸ್ ನನಗೆ ಸಿಕ್ತು.

ಹೀಗೆ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಆಚರಣೆಯನ್ನ ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾಗಿ ಗಮನಿಸ್ತಾ ಇದ್ದಾಗ, ಕೆಲವು ವಿಷಯಗಳು ತುಂಬಾ ಪರಿಚಯ ಇರೋ ಹಾಗೆ ಅನ್ಸಿದ್ರೆ, ಇನ್ನು ಕೆಲವು ಮನಸ್ಸಿಗೆ ನೇರವಾಗಿ ಕನೆಕ್ಟ್ ಆದ್ವು. ಆದರೆ ಕೆಲವು ಸಂಗತಿಗಳು ಮಾತ್ರ, ನಾನು ಇಷ್ಟು ವರ್ಷ ಆಧ್ಯಾತ್ಮದ (Spirituality) ಬಗ್ಗೆ ಇಟ್ಕೊಂಡಿದ್ದ ಮೈಂಡ್‌ಸೆಟ್ ಅನ್ನೇ ಒಮ್ಮೆ ಕ್ವೆಶ್ಚನ್ ಮಾಡೋ ಹಾಗೆ ಮಾಡಿದ್ವು.

ಅದರರ್ಥ ನನಗೆ ಆ ಆಚರಣೆಗಳ ಮೇಲೆ ಏನೋ ಭಿನ್ನಾಭಿಪ್ರಾಯ ಇತ್ತು ಅಂತಲ್ಲ. ಆದರೆ ಅವು ನನ್ನನ್ನ ಒಂದು ಕ್ಷಣ ನಿಂತು ಯೋಚನೆ ಮಾಡೋ ಹಾಗೆ ಮಾಡಿದ್ವು. ಅಸಲು ಈ ಆಚರಣೆಗಳು ಯಾಕಿದ್ದಾವೆ? ಕಣ್ಣಿಗೆ ಕಾಣದ ಯಾವುದೋ ಒಂದು ಶಕ್ತಿಗೆ ಜನ ಯಾಕೆ ಇಷ್ಟೊಂದು ಆಳವಾಗಿ ಶರಣಾಗ್ತಾರೆ? ಈ ಭಕ್ತಿ (Devotion) ಎಲ್ಲಿ ಮುಗಿಯುತ್ತೆ, ಮತ್ತು ಆಧ್ಯಾತ್ಮ ಎಲ್ಲಿ ಶುರುವಾಗುತ್ತೆ? ಅಥವಾ... ಇವೆರಡೂ ನಿಜಕ್ಕೂ ಬೇರೆ ಬೇರೆನಾ?

ನಾನು ಹತ್ತಿರದಿಂದ ನೋಡ್ತಾ ನೋಡ್ತಾ ಒಂದು ಬ್ಯೂಟಿಫುಲ್ ಆದ ಸತ್ಯ ಅರ್ಥ ಆಯ್ತು. ತುಂಬಾ ಸಲ ನಮ್ಮ ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಪ್ರಶ್ನೆ ಮತ್ತು ಉತ್ತರ ಎರಡೂ ಒಟ್ಟಿಗೇ ಇರ್ತವೆ. ಮನಸ್ಸು ಪ್ರಶ್ನೆ ಕೇಳುತ್ತೆ, ಆದರೆ ನಮ್ಮ ಅನುಭವ ಅದಕ್ಕೆ ಉತ್ತರ ಕೊಡುತ್ತೆ. ಬದುಕಿನ ಎಲ್ಲಾ ಉತ್ತರಗಳಿಗೂ ಲಾಜಿಕ್ ಬೇಕಾಗಿಲ್ಲ, ಕೆಲವನ್ನ ಜಸ್ಟ್ ಅನುಭವಿಸಬೇಕಷ್ಟೆ.

ಬಹಳ ದಿನಗಳಿಂದ ನಾನು ಅನ್ಕೊಂಡಿದ್ದೆ—ಆಧ್ಯಾತ್ಮ ಅಂದ್ರೆ ಆಚರಣೆಗಳು, ಸಂಪ್ರದಾಯಗಳು ಮತ್ತು ಧರ್ಮವನ್ನೆಲ್ಲಾ ಮೀರಿದ ಒಂದು ಫ್ರೀಡಂ ಅಂತ. ಬಹುಶಃ ಈಗಲೂ ಎಲ್ಲೋ ಒಂದು ಕಡೆ ನನಗೆ ಅದು ನಿಜ ಅಂತಲೇ ಅನ್ಸುತ್ತೆ. ಆದರೆ ಇವಾಗ ಅರ್ಥವಾಗ್ತಿರೋದು ಏನಂದ್ರೆ, ಭಕ್ತಿ ಮತ್ತು ಆಧ್ಯಾತ್ಮ ಒಂದಕ್ಕೊಂದು ಅಪೋಸಿಟ್ ಅಲ್ಲ. ಅವು ಒಂದರೊಳಗೊಂದು ತುಂಬಾ ಸಾಫ್ಟ್ ಆಗಿ ಬೆಸೆದುಕೊಂಡಿವೆ.

ಒಬ್ಬರಿಗೆ ದೇವರ ಮುಂದೆ ಕೈ ಮುಗಿಯೋದು ಕೇವಲ ಒಂದು ವಾಡಿಕೆ ಅಥವಾ ಟ್ರೆಡಿಷನ್ ಇರಬಹುದು. ಇನ್ನೊಬ್ಬರಿಗೆ ಅದು ಸಂಪೂರ್ಣ ಶರಣಾಗತಿ (Surrender) ಆಗಿರಬಹುದು. ಮತ್ತೊಬ್ಬರಿಗೆ ಅದು ಕೇವಲ ಒಂದು ನೆಮ್ಮದಿ, ಒಂದು ಕಂಫರ್ಟ್ ಜೋನ್ ಇರಬಹುದು. ಇಲ್ಲಿ ಮಾಡ್ತಿರೋ ಆಕ್ಷನ್ ಒಂದೇ, ಆದರೆ ಸಿಕ್ತಿರೋ ಎಕ್ಸ್‌ಪೀರಿಯನ್ಸ್ ಮಾತ್ರ ಬೇರೆ ಬೇರೆ. ಮತ್ತು ಆ ಎಕ್ಸ್‌ಪೀರಿಯನ್ಸ್ ಅನ್ನು ಯಾವತ್ತೂ ಮಾತುಗಳಲ್ಲಿ ಕಂಪ್ಲೀಟ್ ಆಗಿ ವಿವರಿಸೋಕೆ ಸಾಧ್ಯವೇ ಇಲ್ಲ.

ಯಾಕಂದ್ರೆ ಆಧ್ಯಾತ್ಮ ಅನ್ನೋದು ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರಿಗೂ ತುಂಬಾ ಪರ್ಸನಲ್ ಆದದ್ದು. ನನ್ನ ಅನುಭವನ ನಾನು ಹಾಗೇ ಶೇರ್ ಮಾಡಿದ್ರೆ, ಅದು ಬರೀ ನನಗಷ್ಟೇ ಅನುಭವವಾಗಿರುತ್ತೆ, ಕೇಳೋ ಬೇರೆಯವರಿಗೆ ಅದು ಕೇವಲ ಒಂದು ಕಥೆಯಷ್ಟೆ. ಮಾತುಗಳಿಗೆ ಇರೋ ಲಿಮಿಟೇಷನ್ ಇದು. ಬದುಕಿನ ಕೆಲವು ವಿಷಯಗಳನ್ನ ಬುದ್ಧಿಯಿಂದ ಪ್ರೂವ್ ಮಾಡೋಕೆ ಆಗಲ್ಲ; ಅವುಗಳನ್ನ ಸದ್ದಿಲ್ಲದೆ ಬದುಕಬೇಕು, ಅಷ್ಟೆ.

ನಾವು ಯಾವಾಗಲೂ ಹೊರಗಿರೋ ಈ ಬ್ರಹ್ಮಾಂಡ ಎಷ್ಟು ದೊಡ್ಡದಾಗಿದೆ ಅಂತ ವಿಸ್ಮಯದಿಂದ ಮಾತನಾಡ್ತೀವಿ. ಆದರೆ ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ನನಗೆ ಬೇರೆದೇ ಥಾಟ್ ಬರ್ತಿದೆ. ನಿಜವಾದ ರಹಸ್ಯ ಹೊರಗಿರೋ ಯೂನಿವರ್ಸ್‌ನ ವಿಸ್ತಾರದಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲ, ಬದಲಿಗೆ ನಮ್ಮ ಒಳಗಿರೋ ಆಳದಲ್ಲಿದೆ. ಯಾಕಂದ್ರೆ, ಯಾವಾಗ ನಾವು ಪ್ರಾಮಾಣಿಕವಾಗಿ ನಮ್ಮ ಒಳಗಡೆ ನೋಡೋಕೆ ಶುರು ಮಾಡ್ತೀವೋ, ಲೈಫ್ ನಮಗೆ ಬೇರೆ ತರಹನೇ ರಿಯಾಕ್ಟ್ ಮಾಡೋಕೆ ಶುರು ಮಾಡುತ್ತೆ.

ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಿಗೆ ಒಂದು ಡೈರೆಕ್ಷನ್ ಸಿಗುತ್ತೆ. ನಮ್ಮ ಕೆಲವು ಬಿಹೇವಿಯರ್ ಪ್ಯಾಟರ್ನ್‌ಗಳು ಅರ್ಥ ಆಗೋಕೆ ಶುರುವಾಗ್ತವೆ. ಬದುಕಿನ ಯಾವ ಕ್ಷಣಗಳೂ ಸುಮ್ಮನೆ ಆಕಸ್ಮಿಕ ಅನ್ಸಲ್ಲ. ನಮ್ಮ ಹುಡುಕಾಟದ ಆಳಕ್ಕೆ ತಕ್ಕ ಹಾಗೆ ಈ ಸೃಷ್ಟಿ ತನ್ನ ರಿಯಾಲಿಟಿಯನ್ನ ನಮಗೆ ತೆರೆದಿಡುತ್ತೆ ಅನ್ಸುತ್ತೆ. ಇಲ್ಲೇನೂ ಮ್ಯಾಜಿಕ್ ತರಹ ಸಡನ್ ಆಗಿ ಆಗಲ್ಲ, ಯಾವುದೋ ದೊಡ್ಡ ಡ್ರಾಮಾದ ತರಹವೂ ಇರಲ್ಲ. ಆದರೆ ತುಂಬಾ ಸಟಲ್ ಆಗಿ, ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾಗಿ ಆಗುತ್ತೆ. ಅದು ನಮ್ಮ ಅರಿವು (Awareness) ಮತ್ತು ಈ ಸೃಷ್ಟಿಯ ನಡುವೆ ನಡೆಯೋ ಒಂದು ಸೈಲೆಂಟ್ ಸಂಭಾಷಣೆ ತರಹ ಇರುತ್ತೆ.

ನನಗೆ ಎಲ್ಲಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ಆಶ್ಚರ್ಯ ತರೋ ವಿಷಯ ಏನಂದ್ರೆ: ತೀರಾ ಆಳದಲ್ಲಿ ನೋಡಿದ್ರೆ, ದೇವರನ್ನು ನಂಬೋ ಒಬ್ಬ ಆಸ್ತಿಕ ಮತ್ತು ನಂಬದೇ ಇರೋ ಒಬ್ಬ ನಾಸ್ತಿಕ—ಇಬ್ಬರೂ ಎಕ್ಸ್‌ಪೀರಿಯನ್ಸ್ ಮಾಡ್ತಿರೋದು ಒಂದೇ ಸ್ಟೇಟ್ ಆಫ್ ಮೈಂಡ್ ಇರಬಹುದು! ಒಬ್ಬ ಅದನ್ನ ಭಕ್ತಿ ಅಂದ್ರೆ, ಇನ್ನೊಬ್ಬ ಅದನ್ನ ಬದುಕಿನ ಪರ್ಪಸ್ (Purpose) ಅನ್ನಬಹುದು. ಒಬ್ಬ ದೇವರಿಗೆ ಶರಣಾಗಿ ಪೀಸ್ ಹುಡುಕಿದ್ರೆ, ಇನ್ನೊಬ್ಬ ತನ್ನ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಸಮರ್ಪಿಸಿಕೊಂಡು ಮೀನಿಂಗ್ ಹುಡುಕ್ತಾನೆ. ಆದರೆ ಇಬ್ಬರಿಗೂ ಆ ಕಂಪ್ಲೀಟ್ ಸ್ಯಾಟಿಸ್ಫ್ಯಾಕ್ಷನ್ ಸಿಗೋದು ತಾವು ಮಾಡೋ ಕೆಲಸದಲ್ಲಿ ಪೂರ್ತಿಯಾಗಿ ಇನ್ವಾಲ್ವ್ ಆದಾಗ ಮಾತ್ರ. ಯಾವುದೇ ಕೆಲಸದಲ್ಲಿ ನೂರಕ್ಕೆ ನೂರರಷ್ಟು ತೊಡಗಿಸಿಕೊಳ್ಳೋದೇ ಒಂದು ಧ್ಯಾನ.

ದೇವಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿ ಕೈ ಮುಗಿದು ಕೂತಿರಲಿ, ಅಥವಾ ಆಫೀಸಿನಲ್ಲಿ ಪೂರ್ಣ ಗಮನ ಮತ್ತು ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿರಲಿ—ಇಬ್ಬರೂ ಎಲ್ಲೋ ಒಂದು ಕಡೆ, ತಮಗಿಂತ ದೊಡ್ಡದಾದ ಯಾವುದೋ ಒಂದು ಸಿಸ್ಟಮ್‌ನಲ್ಲಿ, ಒಂದು ಶಕ್ತಿಯಲ್ಲಿ ತಮ್ಮ ಈಗೋ (Ego) ಅಥವಾ ಅಹಂ ಅನ್ನು ಕರಗಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಬಹುಶಃ ಆಧ್ಯಾತ್ಮ ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಶುರುವಾಗೋದು ಇಲ್ಲೇ ಅನ್ಸುತ್ತೆ. ಯಾವುದೋ ಲೇಬಲ್‌ಗಳಲ್ಲಲ್ಲ, ನಂಬಿಕೆಗಳ ವಾದದಲ್ಲೂ ಅಲ್ಲ. ಅದು ನಮ್ಮ ಅರಿವಿನಲ್ಲಿದೆ, ನಮ್ಮ ಸಿನ್ಸಿಯರಿಟಿಯಲ್ಲಿದೆ. ನಾವು ಏನು ಮಾಡ್ತಿದ್ದೀವಿ ಮತ್ತು ಯಾಕೆ ಮಾಡ್ತಿದ್ದೀವಿ ಅನ್ನೋದನ್ನ ಪೂರ್ತಿಯಾಗಿ ಪ್ರೆಸೆಂಟ್ ಆಗಿ ನಿಂತು ಮಾಡೋದ್ರಲ್ಲಿದೆ.

ಇವತ್ತು ನನಗೆ ಆಧ್ಯಾತ್ಮಕ್ಕೆ ಒಂದು ಗಟ್ಟಿ ಡೆಫಿನೇಷನ್ ಕೊಡಬೇಕು ಅಂತ ಅನ್ಸುತ್ತಿಲ್ಲ. ಅದೊಂದು ಬ್ಯೂಟಿಫುಲ್ ಪಯಣ, ಅಷ್ಟೆ. ತುಂಬಾ ಸದ್ದಿಲ್ಲದೆ ನಮ್ಮೊಳಗೆ ಆಗೋ ಒಂದು ವಿಕಾಸ (Evolution). ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳ ಮೂಲಕ, ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಭಕ್ತಿಯ ಮೂಲಕ, ಇನ್ನು ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಮೌನದ ಮೂಲಕ. ಮತ್ತು ತುಂಬಾ ಸಲ, ನಮ್ಮ ದಿನನಿತ್ಯದ ಸಣ್ಣ ಸಣ್ಣ ಕ್ಷಣಗಳು ನಮ್ಮ ಮನಸ್ಸಿನ ಆಳವನ್ನ ಟಚ್ ಮಾಡಿದಾಗ ಇದು ನಮಗೆ ಅರಿವಾಗುತ್ತೆ. ಬಹುಶಃ ಇದಕ್ಕೇ ಇರಬೇಕು, ಅನುಭವನ ಯಾವತ್ತೂ ವರ್ಡ್ಸ್‌ನಲ್ಲಿ ಹೇಳೋಕೆ ಆಗಲ್ಲ. ಅದನ್ನ ಬರೀ ಬದುಕಬೇಕಷ್ಟೆ.

• ಇಂತಿ ನಿಮ್ಮ Shock